Slagerij Veugen 50+

50 is het nieuwe 30 hoorde ik laatst iemand zeggen. Dus we zijn nog piepjong. Dan heb ik het over mijzelf die dit jaar Abraham zag en de zaak die al echt een 50-plusser is. Dit stukje geschiedenis zal voor veel mensen herkenbaar zijn.

Mijn opa Harrie Veugen, die ik nauwelijks heb gekend, heeft verschillende winkels gehad. In Ospel, Maastricht, Geleen om vervolgens “de eerste supermarkt van Limburg” in Caberg Maastricht te openen. Of dit feitelijk waar is, heb ik overigens nooit onderzocht en een groot succes is deze winkel nooit geworden.

Mijn vader (Frans Veugen) en mijn zus (Alice) en ... (?) voor de voedingsmarkt in Caberg. 

Binnen staat mijn vader achter de met ijs gekoelde marmeren toonbank. 

Omdat het niet echt boterde tussen mijn opa en mijn vader besloot Frans voor zichzelf te beginnen. In de nieuwe wijk Proosdijveld in Beek opende hij op 8 december 1965 op Veldekelaan 14 samen met mijn moeder Mariet, slagerij Frans Veugen-Fredrix. Hij had deze plek strategisch gekozen in de verwachting dat de bushaltes voor de deur zouden komen. De bussen bleven echter stoppen bij het Wolfeinde.

De slagerij van mijn vader op de Veldeklaan rond 1980. 

Mijn broer Rico was in mei van dat jaar geboren en zelf ben ik in 1968 boven de winkel ter wereld gekomen. Later zou mijn zus Sabine ons gezin compleet maken. Wij waren toen privé al verhuisd naar de Labouréstraat.

Wij zijn niets tekortgekomen maar de winkel stond centraal toen wij opgroeiden. Hoe laat we ’s avonds gingen eten was variabel. Mijn moeder zat na school niet met de thee klaar en weekend was het alleen op zondag. Van jongs af aan hielpen we mee.  ijvoorbeeld met het rondbrengen van bestellingen met ons rode rieten mandje achter op de fiets. Al snel bleek dat ik dit leuker vond dan mijn broer en zus. Al baalde ik ook als ik midden in een potje voetbal op het OLV plein werd weggeroepen omdat er een bestelling moest worden gebracht.

Met de zaak ging het voorspoedig maar er waren steeds nieuwe uitdagingen. Er kwam meer concurrentie en met name de opkomst van de supermarkt was spannend. Mijn vader heeft de zaak verschillende malen verbouwd en vernieuwd. De werkplaats werd uitgebreid, een extra kelder, nieuwe apparatuur, een kaasafdeling en we gingen zelfs brood verkopen.

In de tijd dat mijn moeder nog volop meewerkte in de zaak. 

Ik heb eigenlijk altijd geweten dat ik slager wilde worden.
Toen ik als puber naar Groenewald ging en van de havo werd teruggezet naar de mavo, was mijn excuus dat ik dan een jaar eerder naar de slagersvakschool in Utrecht kon en daar toch geen havo voor nodig had. Het gevolg was dat ik op mijn zestiende naar Utrecht op kamers vertrok om daar een geweldige tijd te hebben. 

Eenmaal geslaagd voor mijn examen aan de slagersvakschool besloot mijn vader mij meer toekomstperspectief te geven. Hij investeerde nog een keer in een nieuwe winkel. Ik had inmiddels Jolanda leren kennen en samen met haar vader (Jo Bremen) en broer (Constant) werd dit project succesvol afgerond.

Mijn klas in Utrecht kijkt hoe ik een stuk lamsvlees bewerk. Tevens het bewijs dat ik ooit meer haar heb gehad. 

Langzaam maar zeker nam ik samen met Jolanda de zaken van Pap over. Wij begonnen met het maken van koude en warme buffetten, deden mee aan de Paasveemarkten en samen met slagerij Hub Lacroix aan de Peter Treckpoelfeesten. Wij kregen ondertussen drie geweldige kinderen Ingi, Josje en Pim. Ook zij groeiden op in een druk gezin waarin de ontwikkelingen van de zaak een grote rol speelden. De slagerij bleef groeien en we stonden opnieuw voor grote investeringen om deze groei  te kunnen bijhouden. Maar de grote vraag was of we dat op de huidige locatie moesten doen.

Eerder hadden we al tevergeefs geprobeerd om ons te vestigen in het winkelschip op de Markt. Toen de gelegenheid zich voor deed om het pand van Norbert Zandkuijl over te nemen grepen we deze kans met beide handen aan. Dat is nu bijna zes jaar geleden en we zijn blij dat dit avontuur goed heeft uitgepakt.


​​​​​​​De zaak na de verbouwing in 1991. 

Samen met Jolanda voor de winkel nadat we de zaak officieel hadden overgenomen. 

Ons gezamenlijk team met Hub Lacroix op de Peter Treckpoel feesten. 

Met bloed, zweet en tranen maar vooral met veel passie, enthousiasme en doorzettingsvermogen is het ons gelukt een moderne kwaliteitsslagerij te realiseren. Het was dan ook super leuk een jaar later de prijs ‘ondernemer van het jaar’ in ontvangst te mogen nemen.

De nieuwe winkel op de Markt in Beek. 

Uitreiking van de prijs 'Ondernemer van het jaar 2013'. 

Misschien was mijn vader nog wel trotser  dan ikzelf was. 

Helaas hebben we inmiddels afscheid moeten nemen van mam (Aug. 2014) en pap (Aug. 2017). Ik had ze dit artikel graag even laten lezen.

Ik ben blij dat ik op jonge leeftijd mijn passie heb ontdekt. Ik ben dankbaar voor de kansen die ik van mijn ouders heb gekregen en ik ben er trots op wat Jolanda, het hele team en ik hebben neergezet. Wij hopen u nog vele jaren in onze slagerij te mogen begroeten en zitten nog vol ideeën voor de toekomst.

Bedankt voor afgelopen 50 jaar.

Het huidige team van slagerij Guido Veugen. 

Onze website maakt gebruik van cookies

Voor het gebruik van cookies zijn wij verplicht om toestemming te vragen. Cookies verbeteren de prestaties en functionaliteit van onze website. Door op de ‘Ja, ik accepteer cookies’ button te klikken, wordt het plaatsen van deze cookies zoals omschreven in onze privacy- en cookieverklaring geaccepteerd.